Kategoria: wiersze

Połknął słońce

jak te maoryskie chłopy, co tańczą taniec haka

ha! to ja połknąłem słońce,

połknął słońce,

ale nie przeszła w niego

świetlista moc,

żadna moc,

zrobiło się ciemno,

zimno

był mały bardzo samotny

i płakał.

Wypuść słońce,

ktoś mu powiedział,

wypuść słońce,

ale on się bał,

że wtedy to już na pewno

wszyscy się dowiedzą,

że nie jest żadnym wielkim wojownikiem.

Słońce nie zamierzało

zmieniać swoich zwyczajów,

tylko dlatego, że ktoś je połknął.

Zaszło a potem powoli

zaczęło wschodzić

gdy wzbiło się nad linię horyzontu

zniknął

zniknął, albo się rozpękł,

różnie ludzie mówią.

I że lepiej nie łykać słońca.

Ale to nieprawda,

bo kogo z was nie kusiło

po długiej nieprzespanej nocy,

kiedy krzyczą ptaki,

a niebo tańczy dziki taniec różów i oranży,

kogo z was nie kusiło,

kto zachłannie nie rozdziawiał gęby,

choćby i raz jeden, choćby

na pustej ulicy

ugryziony znienacka przez bezpańską radość?

My pozbawienie rytuałów działamy na oślep.

Chcemy uciec trzeźwemu myśleniu

i boimy się całkiem oszaleć.

Ryzykujcie!

Jeśli się okaże, że jak ten facet,

zamiast świecić, czujecie się podle,

wystarczy poczekać.

Słońce w was zajdzie i

znów zacznie rosnąć.

W końcu rozsadzi kolejne wasze granice,

będzie razić w oczy.

Z pewnością sobie poradzi.

Moja głowa nie chce dyscypliny

Moja głowa nie chce posłuszeństwa

Moja głowa chce odpocząć

Jestem starą suką

wieczorami czuję

przechodzącą niedaleko śmierć

i wyję

wyję

wieczorami czuję, wieczorami wyję

nocą śni mi się czarny kwadrat

jestem w nim, w samym środku

więc wydaje mi się,

że nic mi się nie śni

A ty?

w jakie zmieniasz się zwierzę,

gdy nie możesz zasnąć?

W jaki obrazek lubisz się złożyć,

gdy już cię rozerwie na drobne kawałki?

Przez który ze szklanych sufitów

zobaczyłaś najpiękniejsze niebo?

Jaki kupujesz podkład, gdy musisz przypudrować rozpacz?

Jestem starą suką,

częściej się przytulam i nie lubię biegać.

Nauczyłam się mówić,

musiałam tego akurat się nauczyć, choć bardzo niechętnie,

bo wiecie, w razie wątpliwości

mówię, i nie można wymagać,

żebym szła w kagańcu,

żebym szła na smyczy.

Jestem przeszkodą w rozmowie.

Skurczem żołądka. Spoconymi dłońmi.

Jestem irytacją, frustracją, nudą, przemożnym zmęczeniem.

Przepaścią w miejscu, gdzie zawsze był most.

Wulgarnym okrzykiem pośród

miłosnych uniesień.

Jestem tym, czego nie chcesz

Im bardziej uciekasz, tym bliżej podchodzę.

Sprawdź.

Cokolwiek teraz robisz
przestań. Sprawdź.

Jestem.

Zawsze krok za tobą.

Jestem historią twoich porażek

Jestem tym czymś miękkim w środku,

co się nie przydaje.

Jestem, kiedy z jestem wszystko inne spadnie.

Jestem radością. Jestem ciszą. Rozbłyskującą tęczą

kroplą deszczu. Zapachem siana. Chłodnym dotykiem rzeki.

Jestem swobodnym gestem. Twoją przestrzenią.

Twoim głosem. Jestem w tobie i jestem

więcej niż tobą. Wyjściem. Światłem.

Właściwym pytaniem. Odpowiedzią.

Wolnością cierpliwej trawy

zdolnej przebić beton.

Cokolwiek teraz robisz

sprawdź.

Jestem.

Zawsze krok za tobą.

Odwróć się, spójrz na mnie.

Wróć do mnie.

Dotknij.

Uznaj mnie.

Pokochaj.

Ilebyśmy nie medytowali, listopad ma jednak swoje prawa.
Zaczęła zasysać mnie próżnia.
Uznałam, że przejadę się rowerem,
do biblioteki, żeby nie całkiem bez celu.
Nawet zadziałało. Park. Kolorowe liście.
Zapach poddającej się procesom gnilnym trawy.
Dobrze.
Książki udało mi się oddać o czasie.
Dobrze. Naprawdę.
Wracam, i już gotowa jestem
poczuć się bezpiecznie,
a tu nagle ciemno, mgła. Nie zamontowałam światełek,
bo z zasady nie jeżdżę po zmroku. Brnę we mgle chodnikiem,
grzęznę,
wszyscy choć pieszo są szybsi ode mnie, i na chodniku,
wiadomo, bardziej w prawie,
naprężam mięśnie, których raczej nie mam,
próbuję wyprzedzić dwie panie, idą zagadane, ostentacyjnie się nie spieszą,
a już drugi raz mnie mijają. Doganiam je i muszę zsiąść, bo za wąsko, żeby się przed nie
przepchać.
Rower mam na siebie za duży i z ramą, gdy znów próbuję wystartować, zaplątuję się w
niego i nagle hop!
Wystrzelam w górę,
lecę nad metalową barierką oddzielającą trawnik od chodnika
i wpadam w kupę liści.
To niespodziewanie miłe ten lot, ta bliskość przyrody.
Myślę o niedźwiedziach, że mają rację,
jesienią dobrze się walnąć w liście i czekać do wiosny.
To lepszy pomysł niż wszelkie Kanary, bo z podróżami zawsze jest tyle zachodu.
Panie, nieświadome, że się ze mną ścigały, zawracają,
dopytują, czy nic mi się nie stało.
W liście wpadłam, w liście,
odpowiadam z radością.To budzi ich podejrzenia.
Czy na pewno nie uderzyłam się w głowę?
Dociera do mnie, że kobiecie w moim wieku
nie wypada latać nad barierkami (choćby były niskie),
a jeśli już się poleci, lepiej się nie cieszyć.
Poważnieję, zapewniam, że dalej rower poprowadzę.
Pozwalam im się ostatecznie wyprzedzić.
Zwycięskie, nikną mi z oczu na wysokości dworca.
Dopiero w sobotę wieczorem dowiaduję się przy
ognisku, że niedźwiedzie znajdują sobie gawry.
W liście zagrzebują się jeże.
Ktokolwiek tak robi, mówię, ma głowę na karku.
Mnie się liście bardzo sprawdziły, nie nabiłam sobie nawet pół siniaka.

A Michał, jak się na rowerze wywalił, trafił z łokciem na operację.
Zaczyna już posykiwać kociołek.
Pijemy drinka z jednej szklanki.
Mały Tadzik rozżarzoną końcówką patyka rysuje świetliste kółka.
Mógłbyś coś napisać,
proponuje mu Zuza.
Nie chodzi o to, że Tadzik pisać nie umie,
Pewnych rzeczy po prostu napisać się nie da,
nawet rozżarzonym patykiem
w głębokich ciemnościach.

Czy mogę cię pobłogosławić
bless you
You understand bless?
Yes.
No i mają mnie.
W „Opowieściach chasydów” przeczytałam,
że szatan sprowadza na ludzi kłopoty, żeby ich wepchnąć w melancholię.
Może zauważyli, że szatan patrzy już na mnie łakomie,
że niosę pełne kieszenie kłopotów.

Wciąż słyszę energiczne pohukiwania
muzyki.
na Piotrkowskiej
trwa radosna impreza konfederacji,
roześmiani młodzi ludzie, droczą się z innymi
roześmianymi młodymi ludźmi,
dostaniesz znaczek, jeśli będziesz go nosić,
zapiszemy i sprawdzimy.
Dwóch starszych facetów o spoconych twarzach
odpoczywa na ławce.
Zapiszemy i sprawdzimy.
Przechodziłam między nimi przed chwilą
i stałam się niewidoczna,
należę do tych kobiet po pięćdziesiątce, które potrafią to zrobić
na zawołanie, bez wyczerpujących treningów,
bezpiecznie zniknęłam.
Niesłusznie.
Powinnam dać znać o sobie, o nas,
niezbyt szybkich,
wściekłych cicho i bardzo samotnie,
dać znać
tym, co podpisują listy
i tym, co kandydują,
że my też jesteśmy.
Ale jak? Po kilku moich spowolnionych krokach
kiosk konfederacji utonął
w tłumie tshirtów popierających dobrą wreszcie pogodę.
Upał. Niemal lato, choć dopiero kwiecień,
choć przedwczoraj w nocy – przymrozki..
Niestety ja utknęłam mentalnie w sobocie poprzedniej,
kiedy wjechałam rowerem w padający śnieg.
Lepiej, zdecydowanie lepiej, że mnie nie widać.
Ale wyćwiczeni tropiciele nie dadzą się zwieść.
Zaczynają niby nieśmiało do you speak. Do I?
Not well, szukam w głębi gardła zapomnianego angielskiego,
żeby im wytłumaczyć jak dojść,
ale oni nigdzie się nie wybierają,
wystawiłam im się na patelni rozsłonecznionego wiosennego
popołudnia i dla pewności jeszcze się związałam za grubym płaszczem,
ślepy by trafił.
Co mogą zrobić, żebym poczuła boże błogosławieństwo,
chcę odpowiedzieć, że mogą dać sobie spokój,
ale pan patrzy mi głęboko w oczy i mówi,
że bóg widzi mój smutek i że mnie kocha, taką jaką jestem,
szlag, łzy napływają mi do oczu, wrócę jednak do hormonów,
póki co walczę, żeby w ciepłym wietrze, co niesie wesołe echa muzyki sztabu konfederacji,
pod czujnym spojrzeniem dwojga par obcych oczu,
nie zacząć szlochać,
szlag.
Mówię twój uśmiech to wystarczające błogosławieństwo,
nie ma większego błogosławieństwa niż wzajemna ludzka życzliwość.
Szlag, szlag by trafił tę moją wewnętrzną rozmiękłość,
bo mówię to nie w tonie, weź człowieku odejdź,
mówię w tonie: w czyjąkolwiek nie zaciągniemy się służbę, zawsze jest dla nas ratunek, wszyscy
jesteśmy w gruncie rzeczy mięciutcy, bezbronni
i bardzo naiwni, chcemy żeby ktoś nas pokochał, więc dajemy się nabrać,
mówię to, jakbym mówiła wyciągam do ciebie rękę bracie,
mniejsza o pilnujących nas bogów, więc ten mnie łaps
i się ściskamy,
chociaż naprawdę się spieszę.
Walczę z dojrzewającym mi w gardle szlochem,
a w ucho sączy mi się szept
bóg cię kocha, cokolwiek cię trapi, jeśli pozwolisz
on ci pomoże.
Bóg mnie kocha po angielsku z niemieckim akcentem,
a jednak to wystarczy, żebym się wyściskała
jeszcze z drugą panią, która na koniec szuka czegoś nerwowo
w plecaku, spodziewam się ulotki nakazującej mi gdzieś przystać,
próbuję wytrzeźwieć z niczym nieuzasadnionej czułości.
Zamiast ulotki dostaję dwa cukierki ze szwajcarskiej czekolady.
Jeden zjadam, drugi – już w łagodnym cieniu lasu – daję Michałowi.